Hoy, lunes 30 de Mayo, tras 13 días de acampada en la plaza de Obradoiro (frente a la catedral de "Santiago de Compostela") creo preciso volver a definir el escenario de las acampadas.
En casi toda la geografía española (y parte del resto del mundo), a partir del 15 de Mayo, tras la manifestación convocada por "Democracia Real Ya!", comenzaron a surgir protestas en forma de acampadas compuestas por miles de personas en calidad de ciudadanos indignados. Sin concilio ni acuerdo previo todas comenzaron a trabajar por comisiones, como si surgiesen de forma natural. Comisiones libres que se creaban en función de las necesidades de las acampadas. Estas comisiones se iban reestructurando cada día, funcionando por iniciativas de sentido común, trabajando de forma abierta y construyendo un modelo de trabajo nuevo, respetando siempre la horizontalidad, en constante construcción y sin basarse.
Tras varios días los modelos de organización necesitaban reestructurarse y entre todos los acampados se construían ideas con el poder de la creatividad libre de ideal alguno, el constante debate y la asombrosa facilidad para dialogar y debatir sin caer en el enfrentamiento.
Los intentos de politización del "movimiento" fueron surgiendo casi a la vez en todas las acampadas y como si de un ser vivo se tratase el mismo movimiento era capaz de reinventarse para seguir siendo un movimiento ciudadano, apartidista y asindical, sin devirtuar sus reivindicaciones y en constante evolución.
Cada acampada tiene sus problemas propios y crecen tratando de solventarlos, trabajo realizado por cientos de mentes despiertas sin miedo a reinventarse a cada momento. Los problemas de organización (que son muchos) se deben a la inexperiencia de quienes comenzaron el movimiento, lo que considero que es la mejor y peor parte de las acampadas. Por una parte falta experiencia, pero por otra tienen la ventaja de no someterse a modelos anteriores y mantener un espíritu nuevo, creativo y sin miedo de continuar caminando por una senda desconocida pero clara en sus principios.
Las acampadas funcionan bajo una desconocida fecha de caducidad y esto hace que en ocasiones el trabajo se centre más en esta preocupación (la del desalojo) que en la necesidad de continuar tejiendo redes. El momento en que las acampadas dejarán de tener razón de ser será cuando el modelo de organización garantice la continuidad del movimiento y su expansión.
Como las personas, cada acampada seguirá un camino diferente y se encontrará a sí misma en un momento diferente, pero cuando todas ellas hayan conseguido el despertar general (o suficiente) será cuando todas esas telas de araña se conecten para comenzar a construir la verdadera red global, una nueva catedral, un nuevo modelo que haga evolucionar a la sociedad llevándola a una nueva escala en cuanto a prioridad de valores. Algo necesario e inevitable, independiente al triunfo del movimiento y quizás generado por la inercia del decrecimiento que empezamos a sufrir desde hace unos años y la toma de conciencia, así como la capacidad de situar la partida en su momento actual observando el marco global y ejecutar verdaderas acciones globales.
El movimiento, como las acampadas necesitan tiempo, paciencia y una predisposición por parte de todos para comprender y participar en su construcción. Os animo a que participéis en el movimiento, pues si este no triunfa no imagino futuro alguno.

Dani boa Reflexión a tua,non esta mal.Un saúdo.
ResponderEliminargalegoceibe.
eu son un cidadán coma outro calquera, levo no paro xa case un ano, estudei unha carreira que non me serve de nada, e teño unha militancia política desde os 17 anos e unha militancia sindical desde os 24 (teño 28). erras cando empregas a palbra "politizar" pra descualificar a quen, téndomos militancia e unha ideoloxía definida, tentamos achegar o noso gran de area ao debate, que ha ser enriquecedor e necesario pra todas e todos. ou por ter eu ideoloxía quedo excluído da asemblea? entendo os temores a que isto fique en nada porque grupos políticos se infiltren e tenten rebentalo ou facerse con el, pero daí a que salten as alarmas cada vez que unha persoa di loita de clases no canto de conflitos entre ricos e pobres, autodeterminación no canto de igualdade entre os pobos, etc. hai un treito. tod@s temos algo que achegar, non só "@s pur@s", e creo que moita xente, ademais de opinar, pode achegar tamén a súa experiencia militante de anos e anos de reivindicacións que, empregando uns termos ou outros, comparten o fondo do que se pretende con drx, que é, creo eu, mudar a orde de cousas pra transformarmos iste mundo noutro mellor.
ResponderEliminarunha aperta,
xabier xil xardón
noutra orde de cousas, paréceme que tes moita razón cando falas da continuidade no tempo. esa será a grande proba de lume pra todo isto. eu aí teño unha opinión moi clara, e creo que a xente que estades participando activamente na organización tedes que procurar asentar unhas bases sólidas pra que isto sobarde as acampadas. creo que o acto simbólico de toma do espazo público foi un éxito, mais isto ten que ser algo máis. o importante é que a estrutura organizativa se consolide e enriqueza e evolúa deiquí en diante, mais non ligada indefectiblemente ás acampadas, se non córrese o risco de que cando estas esmorezan ou sexan "varridas" polos sicarios do réxime, todo se desinfle. adiante coas comisións, e que o debate flúa e as ansias de mudanza permanezan!
ResponderEliminaraperta
Boa reflexión Daniel, e ánimo, xa que na última frase nótaseche o medo á que esto se vaia ó garete, se caemos habemonos erguer, se sementas recolles anque o froito tarde anos. e tamén boa post-reflexión Xabier, coido que é imposible empezar de cero, de feito xa non é así, só dicir que eses libros que por exemplo están no obradoiro expostos a consulta sairon de mentes e tempos nos que xa se foron acadando cousas e loitando, dos que debemos mamar para seguir adiante. E como dixo Carlos Taibo en resposta a unha pregunta; aquí falta a clsase obreira e a adolescencia" e xa sei que algunha xente que estamos no movemento traballaríamos de todo, dende camioneiros, repartidores,camareiros, albaneis...etc,para gañarnos uns cuartos, pero coa espectativa posta en sacarlle probeito ós nosos estudios, por eso coido que me entendedes, e entendístedes a Taibo cando suliñou esta falta de clase. Un saúdo.
ResponderEliminar